Μια φορα κι ενα καιρο τα παλια χρονια ηταν ενα καταπρασινο βουνο,που το λεγανε Υμηττο.Πολλα δεντρα και θαμνους ειχε καποτε,στις φυλλωσιες κρυβονταν πολλα ζωακια,και στις πλαγιες του βουνου εβλεπες θυμαρια.Κυψελες παντου,και μελισσουλες βουιζαν εδω κι εκει,μαζευαν τη γυρη κι εφτιαχναν ενα μελι…αλλο πραμα.Ηταν πολυ γλυκο σαν νεκταρ απο αυτο που επιναν οι ολυμπιοι θεοι.Τωρα το βουνο αυτο ειναι καραφλο σαν τη κεφαλα των καραφλων,και στη κορυφη του εχει ενα δασος απο κεραιες.Φαινεται το δασος απο κεραιες αρεσει περισσοτερο στους ανθρωπους απο τα δεντρα του δασους.